ในยามที่ฉันรู้สึกอ้างว้างเดียวดาย เหงาจนจับขั้วหัวใจไม่มีใครเคียงข้าง กลัวจนเกินคำบรรยาย หันไปทางไหนก็มองไม่เห็นหนทาง ฉันกลัว..ฉันกลัว..

โลกนี้จะมีความหมายอะไร และฉันจะมีชีวิตเพื่อใคร เมื่อคนที่รักไม่อยู่ใกล้ คนที่ฝันอยู่แสนไกล แล้วฉันจะอยู่ต่อไป เพื่ออะไร...

ฉันจะหยุดลมหายใจ จากไปอย่างเงียบเหงา พอทีความปวดร้าว ความเศร้า ความเสียใจ

ผันร้ายคงไม่ยาวนาน วันวานจะผ่านพ้นไป ทางข้างจะเป็นเช่นไร ฉันไม่รู้...

ที่รัก...ฉันอาจจะผิด ที่ไม่บอกเธอว่าฉันคิดอะไร แต่ฉันก็รู้ว่าเธอจะเข้าใจในเศษเสี้ยววินาทีที่ฉันจากไป ไม่อยู่บนโลกนี้....

และเพราะฉันไม่อาจจะอยู่ดูแลเธอได้เป็นอย่างดี ไม่ใช่เพราะสิ่งที่มี แต่เพราะสิ่งที่ฉันทำให้เธอ แม้จะทำอย่างเต็มที่ แต่ไม่ดีพอ..

ฉันเตรียมตัวมานานแล้วกับการจากไป แต่ไม่รู้จะบอกเธอยังไง และฉันเองก็ยังทำใจไม่ได้ ไม่อยากให้คนที่ฉันรักต้องเสียใจ แต่ในที่สุด สุดท้าย ฉันก็ต้องทำ!

ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างในโลกนี้ ที่ทำให้ฉันได้รู้ ให้ฉันได้เห็น ว่าแท้ที่จิรงฉันเป็นคนอ่อนแอแค่ไหน จุดจบสุดท้ายของคนอ่อนแอก็คือต้องจากไป...อย่างไม่มีวันกลับมา.......